Tussen het levende
De verbinding herstellen. Op weg gaan.
En steen voor steen, lok voor lok, het materiaal leren kennen en ermee vertrouwd raken, om zo... een hele wereld op te bouwen.
De handen in de aarde steken. De voedingsbodem, de bakermat. Waar het gras groeit, waar het lam zal opgroeien.
En op een dag schenkt de aarde ons deze kostbare, zachte vezels.
Wolvlokken, langzaam vertrouwd gemaakt tussen de handen van de ambachtsvrouwen.
Want de kunst van wol is de kunst van gevoeligheid.
En werken met het levende betekent weerstand bieden aan het gemak,
aan wat te glad, te vlak is, aan uniformiteit.



























